Hoe zou de wereld eruit zien als we uitsluitend gebouwen en producten zouden maken die geen afval produceren en waarvan de grondstoffen volledig zijn te hergebruiken zonder enig kwaliteitsverlies? Net zoals een boom die groeit en bloeit en aan het einde van zijn levenscyclus afsterft om weer te dienen als voedsel voor andere planten en dieren. Stelt u zich eens voor dat we in auto’s rijden of in gebouwen wonen die de lucht zuiveren in plaats van vervuilen? Dat kinderspeelgoed en kleding vrij zouden zijn van schadelijke kankerverwekkende stoffen? Met deze uitgangspunten bedachten de architect William McDonough en de chemicus Michael Braungart een afvalloze consumptiemaatschappij. Zij noemden dat het ‘Cradle to Cradle’ principe. Van wieg tot wieg betekent dat vrij vertaald ofwel ‘afval is voedsel’.
Afval is voedsel
Het C2C principe is een prachtig concept dat op alles wat we produceren van toepassing kan zijn als we maar echt willen. Wat dacht u bijvoorbeeld van een biologisch afbreekbare verpakkingsmateriaal dat u als voeding voor uw gazon in de tuin kunt verwerken? Het klinkt als het zoveelste groene verhaal. Maar dat is het absoluut niet. De kracht van de samenwerking tussen William McDonough en Michael Braungart is dat ze ook oog hebben voor de financiële kant. Ze begrijpen dat bedrijven geld moeten verdienen om voort te kunnen bestaan. De kracht van het hele C2C principe is dat er veel geld mee te verdienen valt. Dat is de hoofdreden van het succes. Met dit concept wordt nu al enorm veel geld verdiend. Een productieproces waarbij een stoel bijvoorbeeld eenvoudig uit elkaar is te halen zodat de grondstoffen goed gescheiden kunnen worden heeft ook het voordeel dat hij eenvoudig in elkaar is te zetten. Dat scheelt tijd en dus geld. Nu betalen veel bedrijven enorm veel geld voor het afvoeren of vernietigen van hun restproducten. Afvalwater moet eerst voor miljoenen gezuiverd worden voordat fabrieken het mogen lozen op het oppervlaktewater.
Zo wou het Zwitserse bedrijf Rohner Textil AG een oplossing bedenken voor hun afval probleem. Vele tonnen reststof moesten worden afgevoerd en dat kost miljoenen op jaarbasis. Om kosten te besparen wilden ze deze restproducten gaan verbranden in hun eigen fabriek. Hiervoor kregen ze geen toestemming van de overheid. Die zag het afval als zwaar chemisch afval. William McDonough en Michael Braungart spraken met de directie en bedachten een nieuw concept. Maak stoffen die volledig biologisch afbreekbaar zijn en geen giftige stoffen meer bevatten en je hebt geen afval probleem meer. Een zoektocht naar biologisch afbreekbare vezels en kleurstoffen begon. Uiteindelijk maakt het bedrijf nu stoffen die volledig voldoen aan het C2C concept. Ze bevatten geen schadelijks stoffen meer en van de restproducten maakt het bedrijf matten die worden gebruikt in de tuinbouw bij de teelt van aardbeien. De matten vergaan langzaam en voorzien de aardbeien van voedingstoffen. De cirkel is daarmee helemaal rond. Hun afvalwater komt schoner de fabriek uit dan dat het binnenkomt. De fabriek staat in een parkachtige omgeving waarbij planten en dieren het water op een natuurlijke manier zuiveren.
VPRO’s tegenlicht heeft een documentaire “Afval is voedsel” gemaakt waarin dit voorbeeld ook aan bod komt. Echt een aanrader voor een ieder die meer wil weten over dit onderwerp. Wat de C2C gedachte zo bijzonder maakt is dat het zo enorm positief is. Het laat zien dat we helemaal niet met een schuldgevoel hoeven rond te lopen. We kunnen producten maken die de natuur helpen in plaats van dat ze de natuur belasten.
Ik hoor u denken, wat kan ik nu doen? Wat u kunt doen is heel eenvoudig. Let op de aanschaf van producten of ze voldoen aan het C2C principe. Vraag naar dit soort producten in winkels. Vraag of de grondstoffen recyclebaar zijn. Eis dat producten vrij zijn van chemische giffen. Vraag of de producten biologisch afbreekbaar zijn. Alleen wij kunnen producenten dwingen om te gaan werken volgens het C2C principe door domweg andere producten links te laten liggen. Zij stemmen hun productiemethoden namelijk altijd af op onze vraag. Het vragen en stimuleren van deze ontwikkeling is onze taak als consument.
Bedrijven contactdagen op 23 en 24 maart te Leeuwarden ...
MARKING heeft het concept ontwikkeld voor een verfrissend nieuw beursplein. In samenwerking met Studio Tymo en Rodenburgh Interieurs is het plan verder uitgewerkt. Vele uren is er gaan zitten in de voorbereiding. Met onze plannen hebben we de gemeente Smallingerland enthousiast gekregen om mee te werken aan onze plannen om met een groep van 30 ondernemers gezamenlijk naar de bedrijvencontactdagen in Leeuwarden te gaan. Het is allemaal gelukt en op dinsdag 23 maart en woensdag 24 maart was het Drachtster ondernemersplein krachtig aanwezig.
Het waren twee lange en vermoeiende dagen. Maar het was een groot succes! Er werd volop genetwerkt en het plein zag er gedurende de twee lange dagen steeds gezellig uit. Bij vlagen was het er bomvol. Op de tweede dag sloeg de vermoeidheid toe. Dat zag je bij alle ondernemers. De dynamiek van de eerste dag werd niet meer gehaald. Men streek neer op krukken en stoelen en kon niet de energie meer opbrengen om nog actief rond te lopen.
Maar we kijken terug op een groot succes. Het gros van de deelnemers is erg tevreden. Dolenthousiast omschrijft het beter. En een aantal partijen hebben al aangegeven volgend jaar zeker weer mee te willen doen. We willen binnen nu en 14 dagen een evaluatiemoment plannen. Wat ging er goed en wat moet er beter. We hebben nu dan ook veel meer tijd om dingen nog beter te organiseren. Maar ik denk dat het concept wel blijft zoals het is. Want dat werkt gewoon erg goed. Het plein zag er continu goed gevuld uit en op vele momenten was het er smoordruk. Vele contacten gelegd en ik heb een hoop lachende gezichten gezien. Zelfs de meest kritische tegenstanders van het plein hebben we mogen ontvangen en over het plein zien lopen met koffie, bier of een broodje. Dus dat is dan toch een mooi stukje erkenning.
Wel zijn er punten die echt beter moeten. De individuele herkenbaarheid moet duidelijker. En de stickers op de lampenkampen zagen er gewoon niet uit. Jammerlijk mislukt en daar hoeven we verder ook niet omheen te draaien. Allemaal verdedigbaar met termen over resolutie, folies, tijdsdruk en weet ik wat allemaal niet. De waarheid is dat er gewoon te laat mee is begonnen. Als vormgever heb ik dit zelf ook niet goed geregiseerd. Ik had een proefdruk moeten opvragen en daar uiteindelijk mijn goedkeuring op moeten geven. Niet dat daar tijd voor was maar het had wel zo gemoeten. Maar goed als dat dan alles is.
Ook is gebleken dat het concept niet geschikt is voor iedereen. Je moet toch wel assertief zijn en mensen aan durven spreken. Het plein eist wel een actieve houding. Dat kan niet iedereen. Waar ik echt van genoten heb is de belangstelling van de vele Drachtsters ondernemers. Ik denk dat er best veel tussen zitten die het volgend jaar mee willen doen. Die het nu eerst even aangezien hebben en nu enthousiast zijn geraakt. Dus wie weet moet het plein volgend jaar nog wel een slagje groter.
Ik hoop dat de groep in elkaar geïnteresseerd blijft. Dat er vruchtbare samen werkingen uit ontstaan. Dat zou natuurlijk helemaal mooi zijn. Dan heeft het plein echt bijgedragen aan een stukje cohesie. Nu eerst even wat rust en bijkomen van alle indrukken. Morgen weer hard aan de bak want het werk moet ook doorgaan.
Reacties gesloten